Het is 15 juni 2007, een mooie zomerse ochtend, ik was de dag ervoor terug gekomen van een trip van 10 dgn. Naar de Baluchie vallei, we zaten hier op een buitenpost 'Poentjak' er hing een raar zweertje deze dagen, er werd met regelmaat geschoten en we werden regelmatig getest maar deze dagen niet. De bevolking was daarin tegen erg mee gaand en erg vriendelijk. Maar goed ik werd wakker, en ging mijn vaste ritueel volgen als ik "op de base" was; wassen, aankleden, ontbijten en dan meteen door naar de OPSROOM voor de Intel van deze dag. Dit was belangrijk voor mij, ik zou deze middag weer naar "buiten" gaan, dit keer met alleen maar dames, het was vrouwendag... RTL nieuws zou ook met een verslaggeefster mee gaan, "heb ik weer" was mijn gedachte. Ik had deze rit gekregen omdat Rob (mijn buddy) ziek was geworden. Intel rapport voor deze dag was als volgd: "Mogelijk witte Toyota Pick up met explosieven in het gebied, twee personen in voertuig, beiden mogelijk niet van Afghaanse afkomst, doel van aanslag BUSHMASTER (toen nieuwe voertuig, nog geen maand in gebruik)"... Potver... Maar goed opletten dan, dacht ik. De ochtend volgemaakt met voertuig in orde maken, uitrusting in orde maken en wapens testen. 12:00 u briefing met de voertuig commandanten, volgorde werd bepaald, skills en drills werden besproken al met al het vaste ritueel. Wij van het PRT werden derde voertuig, roepnaam INDIA 13:00 u vertrek, doel Tarin Kowt, midden in het centrum. "Leuk! Komen we "kleine" Mo vast ook nog tegen!!"... Tja... Kleine Mo... Als ik nu weet wat ik toen nog niet wist... Verplaatsing werd met 10 min verlaat, waarom... Ik weet het niet meer. De boordschutter wilde van plaats wisselen met mij, ik zou als eerste rijden namelijk, geen probleem We reden weg en kwamen zonder probleem aan in het centrum bij het huis. Het plan was, dat de dames een half uur binnen zouden zijn, wij met een kleine omweg en een andere route terug naar de base zouden gaan, al met al zou alles met elkaar 2 uur duren. De dames waren 15 minuten binnen, toen we een melding binnen kregen: "witte pick up, twee pax, slaat af"..."Damn!" Daarna niets meer, ik zie Timo Smeehuizen rond fietsen met "kleine Mo" met de bekende bloemen op het stuur, de laatste 15 min gingen snel voorbij, afscheid genomen van Mo en daar gingen we... We waren goed en wel weg toen we een melding kregen om onze antennes naar beneden te doen. Enkele meters reden we verder... Een knal, zwarte wolk, enkele seconden was ik kwijt en lag ik binnen, ipv bovenluiks, alles ging als een film voorbij, luik ging open van het voorste voertuig... Timo word gereanimeerd... En nog wist ik niet wat er gebeurt was. QRF komt na ongeveer 20 min ter plaatse en neemt het van ons over, terwijl een ander gedeelte ons escorteert terug naar Kamp Holland. Vlak voor het kruispunt zie ik wat liggen... Daar aangekomen zie ik "kleine Mo" liggen... Althans... Op kamp Holland overlijdt ook Timo aan zijn verwondingen... Deze dag 1 collega en 11 kinderen overleden. Dit werd een voorbode op een heftige week "slag om Chora" waar ik na 1 dag rust ook al weer naar toe moest. Enkele dgn later werden we gehoord door de KMAR... Hier kreeg ik te horen dat het een groene pick up betrof, 1 pax in auto met 50 mortieren achterin, hij wilde zich opblazen om tegen ons aan te rijden echter hij zat vast in een greppel en kwam er niet uit, maar op het knopje gedrukt... Dit is 1 van mijn verhalen. 1 waar ik dagelijks nog last van heb... De beelden van "kleine Mo"... Nog niet eerder zo mijn verhaal gedaan... Het is rustig op mijn werk en zit nu in het kapel om een kaarsje te branden... Ook voor jullie, opdat het beter met ons zal gaan... Hug
Oscar van der Ven