1982-1983 Al-Yatun Libanon

Januari 1982 kwam ik op als 18-jarige dienstplichtig soldaat. Zo groen als
gras, naïef, zachtaardig en recht door zee begon ik aan mijn opleiding. 2
maanden algemene opleiding tot militair. Tijdens deze opleiding werd ons
gevraagd of we tijdens onze dienstplicht uitgezonden wilden worden naar
Libanon. Het beeld dat geschetst werd door Defensie van extra geld
verdienen, avontuur, zonnebaden en een mooie waterval trok me wel aan.
Verder dacht ik niet als 18-jarige, wist ik veel waar ik in terecht zou
komen?
Hierop volgde een opleiding van 4 maanden die ons moest voorbereiden op
onze uitzending. Dit bestond uit wat extra bivak, inentingen en onze
dagelijkse taken oefenen d.m.v. filmpjes. We konden toen nog niet
vermoeden dat dat uiteraard lang niet toereikend zou zijn om ons voor te
bereiden op de taak die voor ons lag.

De dag voor ons vertrek mocht familie afscheid komen nemen van ons op de
kazerne. Ze kregen een rondleiding en er werden foto's gemaakt van de
diverse pelotons en een individuele foto. Mijn moeder was de enige die
afscheid kwam nemen. Een vriendin had ik niet. De rest van de avond waren
we druk bezig met al onze spullen controleren en inpakken. We sliepen met
zijn allen in een grote gymzaal. De volgende ochtend was het zover, in
viertonners in alle vroegte richting Schiphol waar we om 7.00 moesten
zijn. Het hele bataljon ging naar Libanon om de diverse posten te
bemannen. Ons peloton ging naar post 716 Al-Yatun. De sfeer was gezellig,
iedereen had zin in dit grote avontuur. Onze hele groep bestond
grotendeels uit jonge dienstplichtige soldaten.

Het eerste dat opviel bij aankomst was de enorme muur van hitte zodra de
deur van het vliegtuig open ging. Zo'n hitte had ik nog nooit ervaren.
Verstikkend en ondraaglijk. Tel Aviv was op dat moment ongehavend. Het
leek net een vakantieoord. Tot zover leek alles nog precies zoals we ons
hadden voorgesteld. Niks wees nog op de oorlog die gaande was. Van Tel
Aviv reden we direct door naar onze post. Na 4 uur rijden kwamen we aan.
's avonds bleek het de verkeerde post dus de volgende dag zijn we alsnog
naar de juiste post gebracht 3 km verderop.

De eerste 3 tot 4 maanden bleef het rustig. Er was weinig te merken van de
oorlog. We deden onze dagelijkse onderhoud en onderhielden contact met de
bevolking. Dit heb ik als erg fijn ervaren. Ik had een hele goede band met
de bevolking en was hun vertrouwenspersoon. Helaas was de band met mijn
collega's alles behalve goed. Ik lag niet lekker in de groep. Pesterijen,
ten onrechte beschuldigd worden, agressie naar mij, ik werd zelfs tijdens
mijn slaap geslagen. Ik was dan ook erg blij met mijn verlof. Ik miste
mijn moeder enorm, een haar heerlijke eten. Tijdens mijn eerste verlof ben
ik naar Nederland gegaan. Weer even lekker genieten van haar kookkunst.
Aangezien we onze vlucht zelf moesten betalen heb ik mijn volgende verlof
in Libanon doorgebracht. Elke keer dat ik verlof had zorgde ik ervoor dat
ik ergens heen ging waar ik geen andere militairen tegen kwam. Was er
helemaal klaar mee en wilde even tijd voor mezelf. Bij m'n laatste verlof
had ik niet genoeg geld om in mijn onderdak en eten te voorzien dus heb ik
in een Kibboets in Israël gezeten. Wat heb ik daar genoten! Helaas bij
terugkomst van dit laatste verlof veranderde de situatie drastisch.

Op de dag van mijn terugkomst uit de Kibboets kwam er een aanval vanuit
Syrië en er ontstond een enclave. De grenzen en luchthavens gingen dicht.
Vanaf dat moment opperste staat van paraatheid, helm op, scherfvest aan en
je wapen altijd bij je. Op dat moment deed het niks met me, het drong nog
steeds niet door dat het echt menens was. We voerden extra patrouilles uit
maar buiten dat nog steeds relatief rustig.
Tot de dag dat 1 van mijn collega's een fout maakte met fatale afloop.

We waren op pad met een viertonner toen we ergens stopten om wat te eten.
Gouden regel was dat er altijd 1 persoon de viertonner bewaakte. Helaas
dacht mijn collega dat hij wel heel even een sanitaire stop kon maken. Hij
verliet de viertonner en liet z'n wapen achter. Voor we het wisten pakte
een burger het wapen en opende het vuur op ons. Ik heb zonder aarzelen
teruggeschoten. Geen van de collega's is geraakt, de man overleed ter
plekke. Dat was de dag dat ik in 1 klap volwassen werd. Het sprookje was
weg, de realiteit kwam binnen. Ik verloor mijn onschuld, weg was mijn
zachtaardigheid. Ik merkte dat op dat moment nog niet, dat besef kwam
later pas. Er volgde een onderzoek naar de toedracht. Mijn collega kreeg
een douw. Verplicht 2 weken bivakkeren in een tentje en geen contact met
anderen. Ik werd vrijgesproken.

Op een dag zat ik met een collega bij onze post buiten koffie te drinken
toen er een jongetje op ons af kwam lopen. Hij hield iets in zijn hand dat
hij ons trots wilde laten zien. Ik verstond hem niet goed maar hij had het
over een bal. Het ene moment liep hij nog op ons af, het volgende moment
hoorden we een enorme knal een stofwolk en vervolgens lag daar dat
jongetje verspreid in ontelbare stukjes over de weg. We waren in shock.
Ik zal nooit vergeten dat er een paar dagen later een vader bij onze post
kwam vragen of wij zijn zoontje hadden gezien. Die was vermist. Ik zal
nooit 100% zeker zijn of het dit jongetje betrof maar de kans is groot.

Ik was zo blij toen we eindelijk naar huis mochten! Op het vliegveld zagen
we de nieuwe lichting die naar het defilé van de vertrekkende lichting
keek. Het is allemaal langs me heen gegaan. Ik wilde alleen maar weg!
Direct na de landing heb ik afscheid genomen van mijn peloton en ben
afgezwaaid. Eindelijk terug naar mijn moeder en haar heerlijke
Indonesische eten. Ik heb mijn moeder nooit verteld wat er zich allemaal
heeft afgespeeld. Het afzwaaien op Schiphol is het laatste contact geweest
met Defensie. Geen nazorg of wat dan ook geregeld. Dat was het dan,
bedankt voor uw inzet, u kunt uw leven weer oppakken. Hoe? Dat zoekt u
zelf maar uit!

Binnen een jaar na thuiskomst ging het mis. Ik was opstandig, had moeite
met regels en gezag. Na een reeks gewelddelicten in de gevangenis beland
voor 16 maanden.
Daarna een hele tijd werkloos geweest. Heb nog wat uitzendwerk gedaan maar
toen ging het weer mis. Ik kreeg zelfmoord gedachten en heb me laten
opnemen. Via een lang traject Wagenborgen-Zuidlaren-FPK'95 ging het
eindelijk bergopwaarts. Ik kreeg vrijwilligerswerk, leerde mijn vrouw
Jeanet kennen en kreeg eindelijk vast werk, begeleiding en medicatie. Het
is nog elke dag een gevecht maar wel 1 die ik niet meer alleen hoef te
voeren.

Eric de Vries, Libanonveteraan