Hilko Feiken
11-02-1997
Wat als een normale dag begon werd direct na de middag heel anders. Er kwamen berichten binnen dat er een ongeluk was gebeurd met mensen die aan het mijnen zoeken waren. Al snel werd duidelijk dat het om mensen van de genie ging.
Het ongeluk vond plaats toen de YPR op weg was naar een route die "geproofed" moest worden in de buurt van het kleine dorp Ladici. Een week eerder was dezelfde route al eens gereden, maar doordat er toen nog teveel sneeuw lag, werd die poging afgebroken en op 11 februari opnieuw begonnen. Na de lunch ging het die dag mis en gleed de YPR van een helling. De chauffeur probeerde nog van alles om het te voorkomen, maar het pantservoertuig kantelde en het noodluik sprong open. Uiteindelijk kwam de YPR honderdvijftig meter verder tot stilstand. Enkele in de buurt wonende Bosniërs sprongen te hulp, evenals de bemanning van het aanwezige YPR-gewondentransport. Vrij snel werd duidelijk dat het misschien wel het zwaarste ongeluk was in de geschiedenis van de Nederlandse vredesoperaties. Twee genisten, de 23-jarige soldaat der eerste klasse Ronald Wind en de 21-jarige soldaat der eerste klasse Chris van der Linden overlijden terwijl zeven andere inzittenden gewond raken. Door koelbloedig optreden werd onder meer het leven van de levensgevaarlijk gewonde korporaal Mimoun Abbou gered.
Het merkwaardige is dat RTL dit nieuws direct naar buiten bracht terwijl de NOS wachtte tot de familie was ingelicht. Bij ons werden direct alle lijnen uit de lucht gehaald en kon ik dus niet naar huis bellen om te zeggen dat het niet om ons ging. Dit omdat wij dagelijks op pad waren om mijnen onschadelijk te maken. Gelukkig was m'n moeder zelf zo slim om direct naar Den Haag te bellen.
Ik werd die middag direct voor de hele week gekoppeld aan de kapitein van de genie. Vanaf dag 1 heb ik dus alles van dichtbij mee kunnen maken. Zo waren we ook bij de chinook die de jongens ging halen. Hier gebeurde toen ook nog iets merkwaardigs, een vrouw vond het niet nodig om te wachten bij de marechaussee en stapte langs hun heen. Toen de chinook opsteeg is zij van de weg gewaaid en heeft haar been gebroken.
Ook de uitvaart was bijzonder, je zag echt dat grote stoere mannen ook gewoon net mensen zijn. Vooral na de toespraak van een local. Ze stond haar verhaal te doen en barstte in tranen uit omdat ze vond dat niet de Nederlanders, de mensen die ons hielpen, daar mochten liggen maar mensen die dit veroorzaakt hadden.
Ronald en Chris, R.I.P.